پارامترهای فنی برای درها و پنجرههای پیش ساخته در معماری سنتی-در درجه اول ابعاد، مقاطع متقاطع اجزاء-، خواص مواد و دقت نصب را در بر میگیرد. ابعاد اصلی باید بر اساس اندازه واقعی دهانههای معماری تعیین شود، در حالی که طراحی قابها و ارسیها باید روابط متناسبی را که مشخصه معماری سنتی است در بر گیرد. برای اجزای چوبی عواملی مانند رطوبت، استحکام و پایداری ابعادی باید در نظر گرفته شود تا از تغییر شکل قابل توجه ناشی از نوسانات دما و رطوبت محیط جلوگیری شود. با توجه به اجزای دقیق مانند مشبک ها و مونتین ها، ابعاد مقطع و فاصله باید به دقت کنترل شود تا اطمینان حاصل شود که نسبت کلی درها و پنجره ها با مشخصات طراحی مطابقت دارد.
عملکرد اتصال یکی دیگر از جنبه های مهم پارامترهای فنی است. برای اتصال قاب ها، ارسی ها و عناصر شبکه باید از روش های اتصال مطمئن-مثل اتصالات سنتی{2}}و-درخت، اتصالات فلزی، یا ترکیبی از هر دو استفاده کرد. اتصالات اتصال باید ظرفیت باربری و پایداری کافی داشته باشند و در عین حال از عملکرد روان در هنگام باز و بسته شدن لنگه ها اطمینان حاصل کنند. علاوه بر این، اجزای پیش ساخته نیاز به ماشینکاری و دقت مونتاژ بالایی دارند تا از هم ترازی دقیق در حین نصب- در سایت اطمینان حاصل شود، در نتیجه کار مجدد ناشی از اختلاف ابعاد به حداقل می رسد.
دربها و پنجرههای پیشساخته برای معماری سنتی-باید الزامات مربوط به ایمنی، دوام، هوابندی و عملکرد را برآورده کنند. پس از نصب، قاب ها باید ثابت بمانند و ارسی ها باید به آرامی کار کنند. واحدهای بسته باید به طور محکم قرار بگیرند و نفوذ آب باران، گرد و غبار و هوا را به طور موثر محدود کنند. برای کاربردهای بیرونی، توجه ویژه ای باید به حفظ چوب، مقاومت در برابر آفات، و مقاومت در برابر آب و هوای سطوح پرداخت شود. به طور کلی، پارامترهای فنی برای این واحدهای پیش ساخته صرفاً با هدف تکرار معیارهای عملکرد درب ها و پنجره های مدرن نیست. بلکه الزامات اساسی عملکردی و ایمنی را با ابعاد متناسب، اشکال ساختاری و کیفیت های زیبایی شناختی معماری سنتی متعادل می کنند.