روش ساخت و ساز برای ساختمان های پیش ساخته به سبک سنتی- مفاهیم پیش ساخته مدرن را با اشکال ساختاری سنتی ادغام می کند و ساختمان را به اجزای نسبتاً مستقلی مانند دیوارها، خرپاهای سقف، درها و پنجره ها، سقف و عناصر تزئینی تقسیم می کند. این قطعات قبل از اینکه طبق مشخصات طراحی برای مونتاژ به محل ساخت و ساز منتقل شوند، خارج از-سایت-در کارخانه‌ها یا کارگاه‌های تخصصی- ساخته می‌شوند. این رویکرد "کار مرطوب" را در سایت به حداقل می رساند و کارایی ساخت و ساز را افزایش می دهد و در عین حال ساخت استاندارد و کنترل کیفیت را برای هر جزء تسهیل می کند.
ساختمان‌های پیش‌ساخته به سبک سنتی-معمولاً از ترکیبی از تکنیک‌های ساختاری سنتی و فناوری‌های اتصال مدرن استفاده می‌کنند. اجزای چوبی اغلب از اتصالات-و-تنونی استفاده می‌کنند و اتصالات پایداری را از طریق به هم‌پیچیدن تاج‌ها و میله‌ها ایجاد می‌کنند. با این حال، مواد مدرن مانند پیچ و مهره، صفحات فولادی، و اتصالات تخصصی ممکن است در جایی که به استحکام ساختاری افزایش یافته نیاز است، وارد شوند. روش‌های اتصال خاص بر اساس-ویژگی‌های باربری قسمت‌های مختلف-مانند دیوارها، خرپاهای سقف و دهانه‌ها- انتخاب می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که اجزای مونتاژ شده ساختاری پایدار و منسجم را تشکیل می‌دهند و در عین حال ویژگی معماری ساختمان‌های سنتی را حفظ می‌کنند.
ساختمان های پیش ساخته به سبک سنتی{0}} همچنین دارای درجه بالایی از مدولار بودن و جداسازی هستند. در مرحله طراحی، اجزاء بر اساس الزامات ساختاری و ساخت و ساز طبقه بندی و شماره گذاری می شوند و مکان های نصب و توالی مونتاژ مشخصی را ایجاد می کنند. مونتاژ در سایت بر اساس این شناسه ها خطاهای ساخت و ساز را کاهش می دهد. علاوه بر این، اگر بعداً آسیب موضعی رخ دهد، اجزای جداگانه را می توان بدون نیاز به تخریب گسترده کل سازه جدا کرد و جایگزین کرد. در نتیجه، این روش ساخت و ساز نه تنها کارایی را هم در ساختمان و هم در تعمیر و نگهداری افزایش می‌دهد، بلکه از استفاده مجدد و حفظ طولانی‌مدت اجزای معماری سنتی نیز پشتیبانی می‌کند.